یاهو اگر یک حقیقت باشه که بهش یقین داشته باشم، اینه که از عمق جانم دوستش دارم. اگر تمام دلخوشی هام و بگیرن، تنها چیزی که برام میمونه خودشه. توی دلم بهار شده از وقتی برگشته. نرفته بود شاید، ولی نبود. دور شده بود. حالا باز نزدیک حسش میکنم. حتی اگر هر روز ازش خبر نداشته باشم. تا هست، همیشه بهاره! دوستش دارم. خیلی دوستش دارم! درک پریشانی هایی مثل دیشب هرچند برای خودم حتی دشواره اما کمک میکنه به مرور به شناخت بهتری از خودم برسم. به بعضی نقاط ضعفم دسترسی پیدا کردم و باید به خودشناسی م ادامه بدم. پ.ن: 1. تقویم را معطل پاییز کرده است در من مرور باغ همیشه بهار تو 2. دوباره ختم زمستان دوباره فتح بهار!

یاهو دقیقا این بغض چیه تو گلوی من؟!بدون دلیل نیمه شبی؟! فکر کنم از اینکه دوستم نداشته باشه یا خواهرانه دوستم داشته باشه. ساعت یک نصف شب مهم ترین مسئله زندگیت دوست داشتن یا نداشتن جانانه؟! انگار اینطوره. دوست ندارم بودنم باری روی دوش خاطرش باشه. از اینکه نگرانم باشه از خودم بیزارم میکنه. خودم باعث شدم دور بشه. محتاط تر بشه. هربار که پیام میدم غم دلم و میگیره که مبادا دوستم نداشته باشه و بر خلاف میلش جواب داده باشه؟ نکنه وقتی میگم امری نیست میگه عرضی نیست و شب بخیر یا ... دلش میخواد زودتر مکالممون تموم بشه؟ نکنه داره ملاحظه م و میکنه؟ لبخند بعد از سلام و که نذاره دلم میلرزه که معنیش چیه؟ نه اینکه همیشه اینقدر حساس باشم. فقط الان دلم قرص نیست. نمیدونم مثل منه یا نه. آزاردهنده ترین حسم اینه که نکنه مزاحمش باشم... محبتش زندگی سازه.خدایا کمکم کن درست قدم بردارم و اذیتش نکنم. اگر دوستم نداره یا با بودنم راحت نیست بفهمم و راحتش بذارم.

یاهو نوشتن اگر برام ضرورت نبود، ترجیح میدادم شبها ننویسم. صبح که بیدار میشم و دوباره میخونم احساس خوشایندی به حرفهای خودم ندارم. چند وقت پیش یکی از هم کلاسی ها توی صفحه ش پستی گذاشته بود و بدون مقدمه نوشته بود تقصیر منه که خواستگارهای خوبم وضع مالی خوبی ندارن یا دولت؟ از بین همه ملاک ها روی ثروت تکیه زیادی کرده بود. اولش جا خوردم از اینکه دانشجوی ترم آخر دانشکده مون، توی این مسئله مهم به این شکل استدلال میکنه. استدلال هم نه بیشتر جدل بود. چیزی که ذهنم رو به خودش مشغول کرد اهمیت و نسبت زیبایی و ثروت در ازدواج بود. دوستمون، در مورد خودش بیشترین اهمیت رو به زیبایی و بعد فاکتورهای دیگه و در مورد خواستگارانش اولین ملاک رو به ثروت داده بود. به نظر مبادله منصفانه ای میاد. به محض تصورش، ناپایداریش توی ذهنم مجسم میشه. زیبایی که "به تبی بنده" و ثروت هم پایدارتر نیست. صورت زیبا حتما مهمه. البته ترجیح میدم به جاش بگم ظاهر دلنشین، که هم در مورد خانم ها و هم در مورد آقایون، مهمه و شاید در کنار خلق و خو، اولین چیزهایی هستن که باعث میشه دو نفر نسبت به هم گرایش پیدا کنن. اما این متفاوته که زیبایی رو به عنوان یک ملاک مهم برای شایستگی ، در صدر بنشونیم. و می فهمم که وضع مالی چقدر مهمه برای شروع زندگی. اگر مطابق آنچه که مازلو بیان کرده فکر کنیم، برطرف شدن نسبی نیازهای پایه ای، لازمه ایجاد نیازهای مرت

یاهو بعضی وقتها دلم برای آدمهای تنگ میشه که نباید. دوستی های بودن که بیشتر مخرب بودن تا سازنده یا توی بعضی هاشون احساس امنیت نداشتم. (امنیت روانی) بهتر بودن که نباشن و از دور هم نمیتونستم نگهشون دارم. نتیجتا به اتمام رسیدن. ( به همین دلیل صمیمی شدن خیلی سخت شده برام.) بخش دردناکش اینجاست که یکم که دور شدم ازشون دلم براشون تنگ میشه و خدانکنه دلم تنگ بشه. یه دختر بچه بی قرار و دلشکسته میمونه روی دستم که باید آرومش کنم. اینکه چیزی بیش از حد نرمالش اذیت کنه، حتما دلیلی داره که باید پیداش کرد و رفعش کرد. بعضی وقتا خود درمانی واقعا خستم میکنه. هرچند جواب میده اما خیلی انرژی میگیره. خداجون، کمکم کن.

یاهو بعضی وقتها دلم برای آدمهای تنگ میشه که نباید. دوستی های بودن که بیشتر مخرب بودن تا سازنده یا توی بعضی هاشون احساس امنیت نداشتم. (امنیت روانی) بهتر بودن که نباشن و از دور هم نمیتونستم نگهشون دارم. نتیجتا به اتمام رسیدن. ( به همین دلیل صمیمی شدن خیلی سخت شده برام.) بخش دردناکش اینجاست که یکم که دور شدم ازشون دلم براشون تنگ میشه و خدانکنه دلم تنگ بشه. یه دختر بچه بی قرار و دلشکسته میمونه روی دستم که باید آرومش کنم. اینکه چیزی بیش از حد نرمالش اذیت کنه، حتما دلیلی داره که باید پیداش کرد و رفعش کرد. بعضی وقتا خود درمانی واقعا خستم میکنه. هرچند جواب میده اما خیلی انرژی میگیره. خداجون، کمکم کن.

یاهو پروردگارا هزار بار شکر! دیشب گمان می کردم شب سختی باشه اما با فکر به اینکه کار درستی انجام دادم و چرا انجام دادم راحت تر گذشت. . گاهی وقتا دلم میخواد بدونم، اگر جانان دوستم داشت، بعد از دونستن عیبهام باز هم دوستم خواهد داشت؟ . دکتر بابایی زاد میگفت نوازش، واحدی از شناخته شدنه. دیروز یکی از همکارهای بابا مهمان مون بود. خانم حدودا پنجاه ساله که استاد جامعه شناسی بود. تصور نمی کردم اینقدر گرم و صمیمی و دلنشین باشن و با وجود اختلاف سنی هم صحبت هم بشیم. درباره خودم و رشتم پرسید و اینکه چرا تغییر رشته دادم و ... . از خودم براش گفتم و واقعا احساس میکردم که نوازش شدم چون شناخته شدم. شب که شد رفتیم اتاق من. کتابخونم و نگاه کرد و با هیجان راجع به چند تا رمانی که داشتم پرسید. به بقیه کتابها نگاه کرد و راجع به حرف تک تک شون ازم می پپرسید. مرگ،عشق،معنای زندگی و ... حس خیلی خوبی بود. درباره احساسم نسبت به تک تکشون براش گفتم. از ترس ها و امیدهام براش گفتم و با دقت گوش میداد. گفت فکر میکنی معنای رندگی چیه؟ گفتم الان، فکر میکنم که رندگی برای هرکدوم از ما سفری باشه برای اینکه رشد کنیم و یه چیزهایی رو یاد بگیریم و وقتی دنیا رو ترک میکنیم آدمهای بهتری شده باشیم. این نگاه آروم م هم میکنه. چقدر نیاز داشتم برام از خدا بگه. از توکل کردن بهش. از قصه زندگی خودش برامون گفت. از ازدواجش توی سن کم

یاهو وقتی متوجه شدیم زلزله اومده، همه بیرون پریدیم. برگشتم. گوشیم جا مونده بود. برام مهم نبود چی میشه. فقط فکر میکردم که یک بار دیگه باید با یک نفر حرف بزنم. مهم نبود چی میشه. اما نه چون جانانم بود. حتی اگر جانان من نباشه باز هم توی زندگیم باارزشه. از طلبش دست کشیدم. مثل پرنده ای رهاش کردم. شاید اگر روزی، دنیا مهربون تر شد برگشت. یکم که به خودمون اومدیم شروع کردیم به زنگ زدن به عزیزامون. یه موقعیت هایی مثل زلزله که دل آدما هم زیر و رو میشه، میشه فهمید توی دلها چی میگذره. برای کی عزیزی برای کی مهمی. کی ادعاش درست و راست بوده و کی لاف زده. توی سرویس آقایی پشت سرم داشت درباره مشاوره کنکور و ... صحبت میکرد. صداش شبیه جانان بود! برگشتم و نگاهش کردم. چه امیدهایی! دیگه دوستش دارم بی آنکه بخواهمش.